ibni haldun sözleri Hakkında Detaylar

ibni haldun sözleri İbn Haldun, tam adıyla Abdurrahman bin Muhammed bin Muhammed bin Ahmed el-İbn Haldun (1332-1406), Arap düşünür, tarihçi, sosyolog ve ekonomist olarak bilinen önemli bir İslam düşünürüdür. İbn Haldun, Ortaçağ İslam dünyasında, özellikle tarih, sosyoloji, ekonomi ve politika alanlarında yaptığı önemli çalışmalarıyla tanınmaktadır.

 

İbn Haldun, bugünkü Tunus sınırları içinde yer alan Tucat bölgesinde doğmuştur. Eğitimini tamamladıktan sonra, farklı İslam ülkelerinde devlet hizmetlerinde bulunmuş ve çeşitli akademik ve entelektüel faaliyetlerde bulunmuştur. En ünlü eseri olan "Mukaddime" veya "İbar" adlı eserini 1377 yılında tamamlamıştır. Mukaddime, dünya tarihini, toplumların doğuşu ve çöküşü, ekonomik döngüler, toplumlar arası ilişkiler, sosyal coğrafya, siyaset ve devlet teorisi gibi konuları ele alan kapsamlı bir eserdir.

İbn Haldun'un eserleri, Ortaçağ İslam dünyasında ve daha sonraki dönemlerde Batı dünyasında da büyük etkiler yaratmıştır. İbn Haldun, tarihin ve toplumların doğası üzerine benzersiz bir bakış açısına sahipti ve sosyoloji, ekonomi, tarih ve politika gibi farklı alanlardaki düşünceleriyle önemli bir entelektüel katkı yapmıştır. İbn Haldun, modern sosyal bilimlere ve düşünceye büyük katkılar sağlamış bir düşünür olarak kabul edilir.

İbni Haldun Sözleri

İnsan, alışkanlıklarının çocuğudur.

Her akıl, gücünün yetmediği ve idrak edemediği şeyleri inkâr eder.

İlim bir kuyu, tartışma ise onun kovası gibidir.

Geçmişler geleceğe, suyun suya benzemesinden daha çok benzer.

Kalpleri müteferrik olanların akılları birleştirilemez.

İnsan beyni değirmen taşına benzer. İçine yeni bir şeyler atmazsanız, kendi kendini öğütür.

Coğrafya kaderdir.

Her şeyi takdir eden Allah’tır ve O’ndan başka Rab yoktur.

Akletmek Müslümanlar tarafından terk edildi ve bu yüzden zelil bir hale düştüler.

Merhamet, masum olduğu için her kalbe misafir olmaz.

Kıtlık zamanlarında insanları açlık değil, alışmış oldukları tokluk öldürür.

Adaletsizlik medeniyeti mahveder.

Barbarlar savaşla yenip fetheder, medeniyetse sulhla fethedeni fetheder.

Mağluplar galipleri taklit ederler.

Çünkü insanların, başkalarının mükemmelliğini ve kendilerinden üstün olduklarını kabullenmeleri çok az görülecek bir durumdur.

İnsanı açlık öldürmez, alıştığı tokluk öldürür.

İlme yasak koyanlar veya insanları yalanla meşgul edenler, aklın ve insanlığın en büyük düşmanlarıdır.

Gayri memnunlar medeniyet kuramazlar.

Peygamberler bile, başkalarını yenmek için, kendileri gibi düşünen yol arkadaşları bulmak zorundadır.

Devletler de tıpkı insanlar gibi doğar, büyür, yaşlanır ve ölürler.

İnsanların, başkalarının mükemmelliğini ve kendilerinden üstün olduklarını kabullenmeleri çok az görülecek bir durumdur.

Zulüm, umranın harap oluşunun habercisidir.

Şehirlerin de bir ruhu vardır. Bir şehirde yaşayan insanlar zamanla yaşadığı şehrin ruhuyla karakteristik açıdan özdeşleşirler.

Bil ki mantık ilminde esas, ispat etmektir.

Öğretmenler, bilim sahibi olma yolunda öğrencilerine kitaplarını ezberletirler. Ancak bilimsel tartışmalarla ve münazaralarla, konuları ve sorunları zihinde yerleştirme suretiyle kestirilebileceğini unuturlar.

Durumdan duruma geçişler bütünüdür her şey. Bu değişmeler ve geçişler, kişilerde, sürelerde, kent ve kasabalarda olduğu gibi, tüm evrende, ülkelerde, kıtalarda, zamanlarda ve devletlerde de olur.

Bil ki kötü ve yerilmiş ahlaktan uzaklaşıp, üstün bir ahlaka ve kişiliğe sahip olmak, ancak kişinin kendisinde bir kemal ve yeterlilik vehmetmesiyle ve insanların kendisinin ilim ve sanatına muhtaç olduğunu hissetmesiyle gerçekleşir.

Aklın birçok mertebeleri var. Önce dış dünyanın idraki: Taakkul. Taakkul demek tasavvur demektir, buna akl-ı temyizi de derler. İnsan bu meleke ile faydalıyı za­rarlıdan ayırır.